Soms is het leven lastig, af en toe is het een feest maar meestal is het gewoon

Een quote uit een artikel in Libelle nr 26 van deze week (ik lees hem altijd op zondag) uit een interview met psychiater Dirk De Wachter. Had ik al eens geschreven dat ik me soms afvraag of ik nog normaal ben ? Na het lezen van dit artikel voelde ik me gerustgesteld 😉 Het zit helemaal goed met me want ik knikte heel het artikel bevestigend/goedkeurend met mijn hoofd !

Ik neem er enkele passages uit :

“We zouden beter eens wat gewoner doen.” “Niet altijd op citytrip maar een keertje gewoon thuisblijven”  Hij heeft niks tegen citytrips maar ze hoeven niet altijd.

Een stapje terug nemen lijkt me een betere oplossing dan stilte-weekends, wellness-sessies, dure seminaries op speciale plekken, want dat is voor mij meer van hetzelfde : je batterijen opladen om er met volle kracht weer tegenaan te gaan. De fundamentele oplossing ligt in gewoon elke dag een beetje rustig aan doen. Niet hollen naar je werk maar wandelen en kijken naar de bomen die in bloei staan, luisteren naar die vogel die zingt.” 

Als je je vermoeid voelt, moet je toch minstens speciale cursussen gaan volgen om er weer tegenaan te gaan. Misschien moet je geen cursus volgen maar eens praten met je vrouw of een vriend. We moeten voor elkaar zorgen als het moeliijk wordt  en niet wachten tot het niet meer gaat. Onze grootouders hadden in hun dorpse leven meer verbindingen om de dingen van elke dag te bespreken. En ze hadden God om de moeilijke dingen van het leven een plaats te geven. Ik romantiseer het leven van onze grootouders niet maar we moeten ons vragen stellen over de zin van het leven. Dat gebeurt in de Westerse wereld pas als het moeilijk wordt. We drammen door tot we ziek worden. Of tot onze kinderen ziek worden, of tot onze partner het aftrapt of tot onze baas ons ontslaat of tot onze centen op zijn. Als we niet meer kunnen doordrammen, gaan we naar de psychiater.

Hij vindt dat we teveel naar psychiaters gaan ook al behandelt hij zijn patiënten met passie.

“De belangrijkste momenten zitten in gewone dingen. ‘s Avonds op de sofa naar een onnozel televisieprogramma kijken, het afzetten en dan gewoon eens naar mekaar kijken. De liefde toont zich niet in het vijfsterrenhotel met champagne in het bubbelbad, maar in het verdriet, als er iets gebeurd is dat moeilijk is. Elkaar daarin vinden en begrijpen en erover kunnen praten, dat is belangrijk.”

Daar ben ik het zo mee eens …

We moeten mogen zijn wat we zijn” Wees dankbaar voor wat je hebt.”

“Ik wil af van het idee dat succesvol zijn zo’n must is dat we onze kinderen allemaal in die richting moeten sturen. Succes als enige leidraad lijkt me problematisch. De leidraad moet zijn hechting, voor mekaar zorgen, genieten van kleine dingen, al die evidenties die iedereen weet maar niet doet omdat de maatschappelijke druk te groot is.”

“Kleine kindjes krijgen al het etiket ADD, ADHD en ASS; kunnen we niet normaal doen ? Als een kind een beetje drukker of stiller is, kan de juf met dat kind spreken en het drukke kindje wat extra laten rondlopen op de speelplaats. Ik pleit voor dat soort aanpak in plaats van een therapeutisch gesprek en een pilletje.”

Hier slaat hij werkelijk een supernagel op de kop hé maar in de praktijk hebben de juffen daar geen tijd voor of willen ze het gewoon niet doen.

Denken mensen te snel dat ze depressief zijn ? vraagt Libelle

“Ik denk dat niet maar we spreken niet snel genoeg over de gewone problemen; die stapelen zich op en dat leidt tot depressieve klachten. We moeten praten over onze zorgen maar onze cultuur is daar niet goed in, met die leukigheidsdrang. Zorgen hebben geen plaats in deze wereld, tenzij in een uitvergrote vorm in de emo-cultuur. Als er iemand gestorven is of er is een aanslag geweest, zie je allerlei dramatische uitspraken op Facebook en een week daarna is het allemaal weer voorbij.”

“Maar dat onze buurvrouw dood is, dat horen we pas drie weken later van een andere buurvrouw bij de bakker.”

Zit daar het geheim ? Verbinding zoeken bij de buren , (Libelle)

“En bij familie, vrienden en collega’s, al die mensen waar we geen tijd meer voor hebben. Gewoon eens mensen gedag zeggen als je de brievenbus leegmaakt of een praatje maken bij de bakker. Dan hoeven we niet naar betalende organisaties die contacten voor ons leggen.”

Het ganse interview staat op 3 kantjes te lezen !

Dit interview lezen was voor mij persoonlijk een openbaring, ik ga eens kijken of ik zijn boeken kan vinden !

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s