“dagziekenhuis”

Vrijdag was het eindelijk zover, ik zat er al weken “mijn kas in op te fretten” zoals wij hier zeggen. Al weken was ik me mogelijke scenario’s aan het inbeelden. Ik was ruimschoots op tijd voor de afgesproken 10u in het Imeldaziekenhuis in Bonheiden. Op de afdeling HAVA1 was het vrij druk zodat ze me in een onderzoekslokaal (zonder venster) moesten onderbrengen waar wsl in allerijl een bed was ondergebracht waar ik braafjes inkroop in mijn sexy ziekenhuisplunje 😉

Een studente checkte me in en nam mijn bloeddruk die nog lager was dan normaal. Een normaal mens z’n bloeddruk schiet de hoogte in bij stress situaties, bij mij wordt hij nog lager, 11/6. Ik had mijn gsm om me bezig te houden, de Flair, ne Goed Gevoel én de nieuwe Thomas Cook zomerbrochures. Manlief had ik ondertussen weggestuurd, hij kon zijn tijd nuttiger besteden dan samen met mij eindeloos te liggen wachten. Op een gegeven moment was ik het écht beu en duwde ik op het belletje en net toen kwamen er 2 verpleegsters binnen om me op te halen.

Ik blijf het grappig vinden om ingescand te worden aan de ingang van het operatiekwartier, een-even-aan-de-kassa-passeren-moment. Het was ondertussen 20 over 12. Daarna ging het verder naar de “prep room”, waar ik op de operatietafel moest gaan liggen, ik kreeg een infuus gestoken door een hele vriendelijke verpleegster, nasty prik maar ze deed dat perfekt en ik kreeg een kalmeerpilleke wat totaal niet nodig was want ik was de rust zelve ! Toen was het wachten op de assistent die met een stift op beide benen aanduidde wat moest verwijderd worden. Hij vertelde nog hoe de procedure in zijn werk ging en dat de gebruikte lasertechniek minder ingrijpend is dan andere technieken.

En toen ging het richting operatiekwartier zelf waar ik meteen begroet werd door de anesthesist die vroeg of ik een epidurale wou. “No way” antwoordde ik meteen ! Een verpleegster begreep niet meteen wat ik daartegen had en ik legde uit vanwaar mijn aversie kwam. Doe me maar helemaal in slaap zei ik. “The lesser of 2 evils” denk ik dan …

“Ik ga je iets geven waar je duizelig van wordt” zei de anesthesist, zijn woorden waren maar net uitgesproken of ik voelde het al … man man man en ik ben al zo snel duizelig tegenwoordig. Ik zat meteen op een mega kermis attractie dus sloot ik meteen mijn ogen en bleef nog praten terwijl ik me de bedenking maakte “waar blijft dat masker hier” en “hoe lang duurt dat hier nog vooraleer ik onder zeil ben” …

En dan word je ineens boenk wakker uit een droomloze slaap onderweg naar de recovery en voel je dat je zo misselijk bent als een krab, gelukkig hebben ze daar ervaring mee zodat ik meteen een bakske onder mijn kin geschoven kreeg waarin ik 2x overgaf. Ik praatte heel moeilijk en zag nog niet helemaal goed, dat duurde een tijdje … Ik voelde wel meteen dat mijn beide benen pijn deden. Er werd geregeld gevraagd hoe het met me ging en ik kreeg een pijnstiller via het infuus. Na een uur mocht ik naar mijn kamer waar manlief me stond op te wachten. (15u30)

Ik was enorm opgelucht dat het voorbij was én dat ik geen hoofdpijn had. Mijn stem was wel nog grotendeels weg.

Een verpleegster vertelde me dat ik om 18u mocht eten en om 20u mocht opstaan om te zien of de wonden niet meer zouden bloeden. Om 17u22 kreeg ik bruine boterhammen met kassler rib, dat was moeilijk om binnen te krijgen wegens hele droge mond en pijnlijke keel maar smaakte wel enorm. Iets voor zessen kwam de dokter langs die me vertelde dat alles goed verlopen was. Nadien kwam er nog een assistent om de administratieve kant af te handelen.

Om half 7 duwde ik op het belletje omdat ik dringend moest plassen … ik mocht mijn bed niet uit en plassen op een bedpan daar doen we ni aan mee 😉 want dat lukt niet dus was het wachten. Mijn kamergenote en de tv zorgden voor verstrooiing maar om vijf voor acht had ik het volledig gehad en belde ik. Zogauw de verpleegster er was, kroop ik uit mijn bed en ging naar de badkamer die gelukkig vlak naast mij was. Mijn blaas zat zo vol dat het tergend lang duurde vooraleer ze leeg was. Maar het belangrijkste was … dat mijn benen niet bloedden !!!! Jihaa dat betekende dat ik naar huis mocht !!!! Anders moest ik nog eens een uur in mijn bed kruipen !

De kids werden ondertussen wat ongeduldig. Bonneke had ze van school afgehaald en eten gemaakt. Ik hield via Messenger contact met Dean zodat ze thuis helemaal op de hoogte bleven.

Voor 22u lag ik in bed. Toen ik boven kwam, kreeg ik letterlijk én figuurlijk ne serieuze klop van den hamer : bonkende hoofdpijn aan mijn linkeroog, het werd me teveel en de hemelsluizen gingen open. Ik was al de ganse dag zo flink geweest 😉 Den Dafa deed direkt zijn werk en ik kon gaan slapen mét mijn steunkousen aan …

Advertisements

One thought on ““dagziekenhuis”

  1. Hey Stine. Ik heb dat ook al twee keer laten doen. Is eigenlijk niks hé. Je ziet meer af van die verdoving vind ik ;-). Die steunkousen zijn wel niet plezant, maar ‘t moet hé.

    Groetjes

    Sandra

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s